يَرْتَدِدْ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَيَمُتْ وَ هُوَ كافِرٌ فَأُولئِكَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ [ 1 ] . و تفسير اين آيت ، چنان مىفرمايد و مىگويد : اى محمّد ، كفّار قريش را بگوى كه : از سر استهزا از تو سؤال مىكنند و طعن در دين تو مىآرند كه قتال در ماه حرام گناهى بزرگ است ، لكن بازداشتن شما مسلمانان را از راه حقّ و شرك آوردن شما بخداى عزّ و جلّ و به پيغمبران وى و در فتنه اوگندن شما مسلمانان را ، تا از دين و اسلام بيرون شوند [ 2 ] ، بزرگتر است در إثم و معصيت از قتال در ماه حرام ، پس چون مسلمانان را عيب همى كنيد بدان كه ايشان قتال در ماه حرام كردند و عيب خود مىنكنيد بدين گناههاى بزرگ كه از شما به وجود همىآيد ، اى محمّد ، تو أصحاب خود را بگوى ، تا دل تنگ نكنند بطعن كفّار ، كه كار كافران آنست كه پيوسته شرّ انگيزند و كارزار با شما كنند ، تا شما را از دين حق برگردانند ، و هر كى بطعن كافران از دين حق برگردد و هم بران بميرد كافر مرده باشد و در دنيا و آخرت از وى زيان‌گرتر [ 3 ] نباشد . * پس چون اين آيت فرو آمد ، آن غم از دل مسلمانان بشد و عبد اللّه ابن جحش و رفيقان وى دل خوش شدند . و سيّد ، عليه السّلام ، بفرمود ، تا آن خمس كه از غنيمت وى را جدا كرده بودند برگرفت و باقى ، چنان كه قسمت كرده بودند ، به ايشان داد ، و آن دو اسير كه آورده بودند پيش خود بازداشت ، تا از مكّه فداى ايشان بفرستادند ، و بعد از ان ، ايشان را دستورى دادند و يكى از ايشان مسلمان شد و در حضرت سيّد ، عليه السّلام ، مقام كرد و در اسلام بغايت نيكو برآمد و در واقعهء بئر معونه با ديگر صحابهء پيغمبر ،

--> [ ( 1 - ) ] بقره ، 217 . [ ( 2 - ) ] روا و ط و پا : بيزار شوند . [ ( 3 - ) ] روا و ط و پا : زيان‌گارتر .